Tja, je hoeft je geen zorgen te maken over alleen naar feestjes gaan, of verjaardagen etc., maar is die passie er echt ook binnen dit pakket?

Ze gaat altijd mee.
Naar verjaardagen, naar etentjes, naar feestjes waar de muziek net iets te hard staat en iedereen vraagt hoe lang ze al samen zijn. Ze glimlacht dan, knikt, legt haar hand even op zijn arm. Het ziet er vertrouwd uit, bijna vanzelfsprekend.

Maar tussen haar en haar partner hangt iets onuitgesprokens. Geen ruzie, geen drama — eerder een stille ruimte. Thuis zitten ze vaak naast elkaar, ieder met een eigen scherm, een eigen wereld. Gesprekken gaan over boodschappen, agenda’s en wie de vuilnis buiten zet. Niet over verlangen, niet over wat hen echt bezighoudt.

Op feestjes is ze aandachtig. Ze lacht om zijn grappen, vult zijn zinnen aan wanneer hij hapert. Voor anderen lijken ze een team. Maar als ze even alleen is, aan de rand van de kamer met een glas in haar hand, voelt ze hoe leeg het soms is. Ze mist een blik die blijft hangen, een aanraking die meer betekent dan gewoonte.

Haar partner merkt het misschien ook, maar zegt er niets over. Het is comfortabel zo. Samen zijn zonder echt dichtbij te komen. Ze kennen elkaars routines, maar niet meer elkaars verlangens. Intimiteit is iets geworden dat ergens in het verleden ligt, verstopt onder beleefdheid en structuur.

En toch gaat ze mee. Omdat het makkelijker is dan uitleggen. Omdat ze hoopt dat het gevoel misschien terugkomt. Of omdat afscheid nemen meer moed vraagt dan blijven.

Aan het eind van de avond fietsen ze samen naar huis. Naast elkaar, zwijgend. Geen ruzie, geen liefde — alleen de zachte stilte van twee mensen die doen wat van hen verwacht wordt, terwijl ze diep vanbinnen weten dat er iets ontbreekt.